De installatie is ontworpen om de ruimte vorm te geven en tegelijkertijd te onthullen wat eronder verborgen blijft: de onzichtbare, verweven netwerken die de mensheid in stand houden, een matrix op het kruispunt van ecologische systemen, verborgen onder sociale, digitale en extractieve structuren. De installatie is bedoeld om de ruimte vorm te geven, als een verbinder, maar tegelijkertijd als een onvoltooide reeks ontwerpbeslissingen, om te herinneren aan alles wat erachter schuilgaat, onzichtbaar voor onze keuzes.
Is het een compromis? Maar zweeft het?
Het is geen symbool, noch een oplossing, maar een zwevende toestand. Een fragiele structuur die de voortdurende poging van de mensheid weerspiegelt om de ruimte te beheersen, vorm te geven en te organiseren, vaak ten koste van andere soorten en ecosystemen. Het gebruikte materiaal is een landbouwnet, ontworpen om de groente- en fruitproductie te beschermen tegen vogels: een instrument van menselijke vindingrijkheid, losgezongen van zijn oorspronkelijke functie, legt het net de grens bloot tussen zorg en ontwijkend gedrag.
De menselijke balans is altijd een schandelijke en fragiele dans tussen de dood van andere soorten en onze handelswaar.
Het werk reflecteert op de van gedaante wisselende meer-dan-menselijke intelligentie: schimmelmycelia, wortels, vogeltrek-routes, waterlichamen, levende systemen die communiceren, zich aanpassen en samenleven via gedecentraliseerde, onzichtbare ecologische netwerken die hun wortelstokken en vormen verbinden buiten de menselijke controle. Daarentegen zweven menselijke NET-werken boven de illusie van autonomie, terwijl ze vertrouwen op onzichtbare wederzijdse afhankelijkheden.
Het net hangt gespannen tussen beschutting en menselijke structuren, aangezien elk menselijk ontwerp en NETwerk onlosmakelijk verbonden is met de levende systemen die het transformeert.
Website van de kunstenaar:
https://letiziaartioli.com